'Oude mensen zijn bibliotheken vol verhalen'

Met deze zin begon het allemaal. Door de herinneringen op te schrijven in verhalen zorg je ervoor dat er iets achterblijft voor later. In mijn boek, Lang zal ze leven, staan 16 verhalen van vrouwen van 90 jaar en ouder. Nu schrijf ik om de herinneringen over ons koloniale verleden vast te leggen voor generaties na ons.

Recente berichten

‘Bussen haarlak en touperen’

Vandaag zou mijn moeder 74 jaar geworden zijn. Zij was mijn grootste fan en ik weet zeker dat zij dit verhaal, dat ik achteraf over haar geschreven heb, heel mooi gevonden zou hebben. Dit is mijn eerbetoon aan haar. Wanneer komt Puck weer? Vraagt ze steevast als ik bel. Ze kreeg van mij dan wel… Lees verder →

‘De Molukken is en blijft mijn thuis’

Ze is niet alle dagen meer even helder, vertelt haar zoon Roberto Wattimena als we contact hebben voor het maken van een afspraak. Ik wil het toch proberen, want ook de Molukse kant van ons koloniale verleden wil ik belichten. Jacoba Halussij is inmiddels 87 jaar en woont, dankzij de hulp van haar kinderen, nog… Lees verder →

‘Het was altijd ‘bitter-sweet’

Ze ziet er heel Hollands uit, toch heeft mevrouw Tempelman (89) iets van Indonesisch bloed. Ze lijkt op de Altona’s, de Hollandse tak van haar vader, zegt ze zelf. Ze heeft nooit lang op een plek gewoond: geboren in Indonesië, verhuisd naar Nederland, de Verenigde Staten en nu weer terug. Ze overleefde het Jappenkamp waar… Lees verder →

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑