Blog

Street food

Je vindt er eigenlijk in iedere stad of ieder dorp wel een. Soms komen ze bij elkaar, of zijn ze met z’n tweeën. Ook in Amsterdam. Of misschien juist in Amsterdam. Waggelend struinen ze de eeuwenoude straten af. Op de fiets probeer je ze zoveel mogelijk te ontwijken. Soms ontstaat er ruzie met een soortgenoot... Lees verder →

Kaas is grijs

En bepaald geen allemansvriend. Behalve wanneer je vis eet, dan weet hij je te vinden. Hij woont op stand, maar beseft zich dat niet. Als je onverwacht te dicht in zijn buurt komt loopt hij schichtig weg. Maar op andere momenten zoekt hij juist contact en is hij heel benaderbaar. De eethoek, met de houten... Lees verder →

Goud in de Leliedwars

Zo maar een paar dagen in de Tweede Leliedwarsstraat. In mijn hol, zoals een vriend mijn tijdelijke verblijf noemt. Aan de overkant de goudsmid, iedere ochtend om 09 uur komt hij op zijn fiets aan, haalt de deur van het slot en gaat naar binnen. Een wit t-shirt. Het grijze vest van joggingstof hangt nonchalant... Lees verder →

‘Bussen haarlak en touperen’

Vandaag zou mijn moeder 74 jaar geworden zijn. Zij was mijn grootste fan en ik weet zeker dat zij dit verhaal, dat ik achteraf over haar geschreven heb, heel mooi gevonden zou hebben. Dit is mijn eerbetoon aan haar. Wanneer komt Puck weer? Vraagt ze steevast als ik bel. Ze kreeg van mij dan wel... Lees verder →

‘De Molukken is en blijft mijn thuis’

Ze is niet alle dagen meer even helder, vertelt haar zoon Roberto Wattimena als we contact hebben voor het maken van een afspraak. Ik wil het toch proberen, want ook de Molukse kant van ons koloniale verleden wil ik belichten. Jacoba Halussij is inmiddels 87 jaar en woont, dankzij de hulp van haar kinderen, nog... Lees verder →

‘Het was altijd ‘bitter-sweet’

Ze ziet er heel Hollands uit, toch heeft mevrouw Tempelman (89) iets van Indonesisch bloed. Ze lijkt op de Altona’s, de Hollandse tak van haar vader, zegt ze zelf. Ze heeft nooit lang op een plek gewoond: geboren in Indonesië, verhuisd naar Nederland, de Verenigde Staten en nu weer terug. Ze overleefde het Jappenkamp waar... Lees verder →

Ik ga weer schrijven!

Het is al weer meer dan een jaar geleden dat ik aan het laatste verhaal voor mijn boek schreef. Er is veel gebeurd: de boekpresentatie, lezingen, voorleessessies. Bijzonder leuke momenten om herinneringen levend te houden. Dit wil ik vooral ook blijven doen. Maar toch mis ik ook wat. En dat is het doen van interviews,... Lees verder →

Luisteraars gezocht

Een nieuw jaar met nieuwe plannen. Vorig jaar gaat mijn herinnering in als de afronding van het boek en de presentatie. Iedere week ontvang ik wel een reactie van iemand die het boek zelf gelezen heeft of cadeau heeft gedaan. Ik krijg er mooie inzichten door. “Mijn oma leest eigenlijk nooit, maar jouw boek heeft... Lees verder →

Herinneringen behouden en maken

Begin oktober kwam de vrachtwagen met 500 exemplaren van 'Lang zal ze leven' en ik kon eindelijk beginnen met het verspreiden. Wat leuk om al die reacties te ontvangen. Ik kwam al heel snel tot de conclusie dat de generatie 70+ een groot fan is. Het boek gaat van moeder, naar dochter en vervolgens door... Lees verder →

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑