Blog

Fryslân boppe

De wind is gaan liggen. Nog een paar weken tot het einde van de meteorologische lente, al voelt het als herfst. Ik kijk naar de traag wuivende rietkragen, lange stengels met boven in een klein, pluizig pluimpje. Achter het riet beginnen de eindeloos lange groene weiden. In de verte draait een watermolen met stalen wieken,... Lees verder →

Bevrijdingsfestival

De zon schijnt, de bomen langs de weg hebben prachtige, felgroene bladeren. Onderweg rijd ik over de Ginkelse hei richting Ede. Ik denk aan alle mensen die mij voorgingen. Wat dachten zij, gespannen, optimistisch of vrolijk? Het is voor mij een uitgelezen moment om terug te blikken op de periode die achter ons ligt. Ik... Lees verder →

Moederdag

Je kunt je blindstaren op wat er niet meer is, of kijken hoe je haar juist bij je houdt. Voor iedereen die zijn of haar moeder vandaag mist heb ik dit gedichtje geschreven. Fijne Moederdag!

Street food

Je vindt er eigenlijk in iedere stad of ieder dorp wel een. Soms komen ze bij elkaar, of zijn ze met z’n tweeën. Ook in Amsterdam. Of misschien juist in Amsterdam. Waggelend struinen ze de eeuwenoude straten af. Op de fiets probeer je ze zoveel mogelijk te ontwijken. Soms ontstaat er ruzie met een soortgenoot... Lees verder →

Kaas is grijs

En bepaald geen allemansvriend. Behalve wanneer je vis eet, dan weet hij je te vinden. Hij woont op stand, maar beseft zich dat niet. Als je onverwacht te dicht in zijn buurt komt loopt hij schichtig weg. Maar op andere momenten zoekt hij juist contact en is hij heel benaderbaar. De eethoek, met de houten... Lees verder →

Goud in de Leliedwars

Zo maar een paar dagen in de Tweede Leliedwarsstraat. In mijn hol, zoals een vriend mijn tijdelijke verblijf noemt. Aan de overkant de goudsmid, iedere ochtend om 09 uur komt hij op zijn fiets aan, haalt de deur van het slot en gaat naar binnen. Een wit t-shirt. Het grijze vest van joggingstof hangt nonchalant... Lees verder →

‘Bussen haarlak en touperen’

Vandaag zou mijn moeder 74 jaar geworden zijn. Zij was mijn grootste fan en ik weet zeker dat zij dit verhaal, dat ik achteraf over haar geschreven heb, heel mooi gevonden zou hebben. Dit is mijn eerbetoon aan haar. Wanneer komt Puck weer? Vraagt ze steevast als ik bel. Ze kreeg van mij dan wel... Lees verder →

‘De Molukken is en blijft mijn thuis’

Ze is niet alle dagen meer even helder, vertelt haar zoon Roberto Wattimena als we contact hebben voor het maken van een afspraak. Ik wil het toch proberen, want ook de Molukse kant van ons koloniale verleden wil ik belichten. Jacoba Halussij is inmiddels 87 jaar en woont, dankzij de hulp van haar kinderen, nog... Lees verder →

‘Het was altijd ‘bitter-sweet’

Ze ziet er heel Hollands uit, toch heeft mevrouw Tempelman (89) iets van Indonesisch bloed. Ze lijkt op de Altona’s, de Hollandse tak van haar vader, zegt ze zelf. Ze heeft nooit lang op een plek gewoond: geboren in Indonesië, verhuisd naar Nederland, de Verenigde Staten en nu weer terug. Ze overleefde het Jappenkamp waar... Lees verder →

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑